МГА "ЗБС "Бацькаўшчына"

Вячка Целеш шукае матэрыялы пра Пётру Мірановіча
Згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчын
backauszczyna

Вячка Целеш, старшыня Аб’яднання мастакоў-беларусаў Балтыі “Маю гонар”, сябра Рады Згуртавання “Бацькаўшчына” працуе над новай кнігай. Прысвечаная яна будзе  беларускім мастакам Латвіі мінулага стагоддзя. І каб завяршыць працу над гэтым грунтоўным, Вячку Целешу трэба дапамога. Найперш, тэрмінова патрэбная інфармацыя пра мастака Пётру Мірановіча, які нарадзіўся ў Латгаліі. Мы распыталі спадара Вячку пра працу над яго кнігай і пра тое, якой інфармацыі пра Пётру Мірановіча для яе не хапае.

Пётра Мірановіч - адзін з найвыбітнейшых беларускіх мастакоў ХХ стагоддзя. Першую палову жыцця ён  жыў і працаваў у Латвіі, пасля ж пераехаў у Амерыку, дзе таксама вёў актыўную творчую дзейнасць. Аднак нярэдкія выпадкі, калі нават пра вельмі значных дзеячаў можна знайсці толькі самую сціплую інфармацыю. А наколькі на сёння даследавана творчасць і жыццёвы шлях Пятра Мірановіча?


Творчасць, творчы шлях мастака Пётры Мірановіча, на жаль, да сёння амаль не даследаваны. У 1940-х гадах  пра мастака пісалі Уладзімір Сядура і Кастусь Езавітаў. У. Сядура даваў цікавую інфармацыю пра мастака і  ў пасляваенны час у ЗША. У некаторых выданнях беларускай эміграцыі таксама згадвалася імя П. Мірановіча. Сам мастак у штогодніку “Запісы” пісаў пра беларусаў Латвіі, але, на жаль, ён не напісаў нідзе пра свой творчы шлях мастака. Дваццаць гадоў таму ў часопісе “Мастацтва” ў Мінску былі надрукаваны ўспаміны Валянціна Сельвясюка пра яго сустрэчу з мастаком у Брукліне, там жа была інфармацыя пра Пётру Мірановіча Валянціны Трыгубовіч. У той час і я ўжо працаваў над даследаваннем жыцця і творчасці беларускага мастака з Латвіі. У 1993 г. у часопісе "Сьвітанак", а ў 1995 г. у зборніку рэфератаў “Беларусіка” быў мой матэрыял пра Пётру Мірановіча. У 2002 г. да стагоддзя Мірановіча ў Рызе я арганізаваў выставу, прысвечаную мастаку, у якой узялі ўдзел не толькі беларускія мастакі з аб’яднання “Маю гонар”, але і мастакі розных нацыянальнасцяў Латвіі, і тады давалася сціслая інфармацыя пра яго. На гэтым і скончылася ўвага да таленавітага мастака і педагога Пётры Мірановіча.

Калі і як у вас паўстала задума напісаць аб гэтым мастаку?


Задума напісаць пра Мірановіча з'явілася ў канцы 1980-х гадоў. У пачатку 1980-х гадоў у Рызе я сустракаўся з беларускім паэтам у Латвіі, выпускніком Люцынскай дзяржаўнай беларускай гімназіі 1925 года Пятром Саколам (Масальскім), які расказваў пра беларускіх мастакоў, што скончылі гэтую і Дзвінскую дзяржаўную беларускую гімназіі. Адным з іх быў Пётра Мірановіч. У 1989 годзе я атрымаў адрас П. Мірановіча ад Ірыны Вількель (Сахаравай), дачкі вядомага беларускага педагога і фалькларыста. У яе захавалася пару пейзажаў і два партрэты бацькі, намаляваныя Пётрам Мірановічам. Я тады напісаў ліст мастаку ў Амерыку, каб ён мне напісаў пра сябе, але, на жаль, не атрымаў адказу: аказалася, мастак ужо моцна хварэў і хутка памёр.

На жаль, тады па розных прычынах у мяне не атрымалася адразу і своечасова скончыць працу па даследаванні яго творчасці. Аднак я паспеў яшчэ ў 1990-х гадах атрымаць успаміны пра яго ад Раісы Жук-Грышкевіч, ад Вітаўта Кіпеля, які, дарэчы і зараз абяцаў мне сёе-тое даслаць.

Раскажыце, калі ласка, больш падрабязна, як ідзе збор матэрыялу для кнігі? З якімі складанасцямі Вам даводзіцца сутыкацца?

У Латвіі я даследаваў жыццё і творчасць Пётры Мірановіча ў архівах і на месцах, дзе нарадзіўся і жыў мастак, атрымаў успаміны ад яго родзічаў, знайшоў некаторыя яго працы.

Цяпер мне для таго, каб скончыць працу, неабходна атрымаць інфармацыю пра яго жыццё ў Амерыцы. Найперш патрэбныя каляровыя фотаздымкі яго карцін, якіх ён там шмат намаляваў, і яны ёсць амаль у кожнага вядомага беларуса Амерыкі і Канады. Вельмі патрэбныя здымкі карцін Мірановіча, якіх было шмат у яго доме ў Брукліне.

На жаль, вялікая праблема ў  атрыманні гэтых здымкаў. Я разумею, старое пакаленне беларусаў ЗША і Канады ў такім узросце, што складана нешта рабіць, але на мае просьбы пакуль не адгукнуліся нават маладзейшыя беларусы. Можа, гэтая наша гутарка нагадае ім яшчэ раз аб маёй просьбе, можа, адгукнуцца і дапамогуць мне і тыя, хто да гэтага не ведаў аб маёй працы і пошуках. Я вельмі буду ўсім удзячны і ў кнізе не забуду згадаць пра іх дапамогу, і, канечне, усе яны атрымаюць выдадзеную кнігу.

Як Вы мяркуеце, калі кніга можа быць гатовая?

Калі я атрымаю дастаткова матэрыялу для кнігі да сакавіка гэтага года, то, магчыма, сёлета яна будзе надрукаваная.

Шаноўныя сябры! Калі вы маеце магчымасць дапамагчы Вячку Целешу ў зборы матэрыялаў па амерыканскім перыядзе жыцця Пётры Мірановіча, мы заклікаем вас адгукнуцца. Даслаць здымкі карцін мастака і іншыя матэрыялы вы можаце праз электронную скрынку zbsb@tut.by, або celess@inbox.lv

Інфармацыйны цэнтр МГА “ЗБС “Бацькаўшчына”

Даведка

Вячка Целеш — беларускі мастак, краязнавец, філакартыст. Нарадзіўся ў 1938 годзе на Гарадзеншчыне, жыве ў Рызе. Сябра Вялікай Рады Згуртавання Беларусаў свету “Бацькаўшчына”. Сябра Саюза мастакоў Беларусі і Латвіі. Стваральнік і старшыня Аб’яднання мастакоў-беларусаў Балтыі “Маю гонар”. Ініцыятар стварэння і першы дырэктар беларускай школы ў Рызе, якая нядаўна адзначыла сваё 20-годдзе. Аўтар шматлікіх партрэтаў беларускіх і латышскіх дзеячаў, іншых жывапісных і графічных работ. Яго карціны маюцца ў музеях і прыватных зборах Беларусі, ЗША, Канады, Кітая, Расіі, Ізраіля, Латвіі, Даніі, Партугаліі, іншых краін Еўропы. У 2006 годзе ўзнагароджаны найвышэйшай узнагародай Латвіі — Ордэнам Трох Зорак.

Вячка Целеш - аўтар кніг: “Мінск на старых паштоўках”,  “Рыга на старых паштоўках”, “Гарады Беларусі на старых паштоўках” (гэтая кніга  чатыры разы перавыдавалася, апошняе яе выданне пабачыла свет у снежні мінулага года),таксама аўтар кнігі “Адсюль наш род, тут мой прычал” (2013 г.)

Пётра Мірановіч — выбітны беларускі мастак. Нарадзіўся ў Латвіі ў 1902 годзе. Скончыў Латвійскую акадэмію мастацтваў. Таксама вучыўся ў майстэрнях знаных латышскіх майстроў жывапісу - прафесараў Яніса Кугі ды Гедэрта Эліяса. Ранняя творчасць мастака была прысвечаная пейзажам Латгаліі, тэматыцы вясковага жыцця латгальскіх беларусаў, партрэтам беларускай інтэлігенцыі. Для алтара Піедруйскага касцёла Пётра Мірановіч намаляваў абраз Божай Маці.

Пасля заканчэння акадэміі Мірановіч шмат займаўся педагагічнай дзейнасцю, быў сябрам Таварыства беларускіх настаўнікаў Латвіі.

У 1944—1945 Мірановіч вучыўся ў Венскай акадэміі мастацтваў у Аўстрыі. У 1950 пераехаў з сям’ёй у Нью-Ёрк, дзе напісаў шмат партрэтаў беларускіх эмігрантаў. Яго карціна “Беларускія эмігранты” атрымала вялікую папулярнасць. Таксама ён працягваў ствараць вобразы латгальскіх пейзажаў, малюючы іх з накідаў і фотаздымкаў, якія прывёз з сабою. У 1964 годзе Беларускі інстытут навукі і мастацтва зладзіў персанальную выставу Мірановіча ў Нью-Ёрку, дзе экспанаваліся 63 ягоныя працы.

Цягам усіх 40 гадоў, што ён жыў у Амерыцы, Пётра Мірановіч удзельнічаў у мастацкіх выставах, чытаў лекцыі, пісаў артыкулы пра беларускую культуру і асвету, афармляў выставы. Памёр мастак у 1990 годзе.


Прапанова па захаванні памяці пра беларусаў Сібіры
Згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчын
backauszczyna
Перад ад’ездам у Іркуцк, 22 верасня, да нас на сядзібу Згуртавання беларусаў свету “Бацькаўшчына” яшчэ раз завітаў сібірскі беларус Алег Рудакоў. Гэтым разам ён падзяліўся з намі вельмі цікавай прапановай. Яна звязаная з асобай Яна Чэрскага (імя якога, як вядома, носіць заснаванае спадаром Алегам у 1996-м годзе Таварыства беларускай культуры ў Іркуцку), а таксама з іншымі выдатнымі беларусамі, якія воляй лёсу некалі апынуліся ў Сібіры.
Вось што Алег Рудакоў расказаў для нашых чытачоў пра выбітнага беларускага навукоўца Яна Чэрскага і пра сваю ідэю.

Ян Дамінікавіч Чэрскі нарадзіўся ў маёнтку Свольна ў Віцебскай губерні ў 1845 годзе. Ён браў удзел у паўстанні Кастуся Каліноўскага ў 1863 годзе, яму было тады ўсяго 18 гадоў. Верагодней за ўсё, ён у нейкіх сур’ёзных сутычках не ўдзельнічаў. Але я знайшоў звесткі ў адной кнізе, прысвечанай паўстанню, што, магчыма, ён быў у атрадзе маладых студэнтаў, які трапіў у акружэнне, адкуль потым усіх узялі ў палон.
Пасля таго, як Яна Чэрскага злавілі царскія карнікі, яго прывезлі ў кайданах у Віцебск, дзе над ім быў суд. Калі на допыце ў судзе яго папрасілі назваць сваё імя, прозвішча і становішча, ён прадставіўся як Ян Чэрскі, шляхціч з літвінаў - такое было яго самавызначэнне.
Потым ён быў сасланы штрафным рэкрутам спачатку ў Омск, а пасля, калі ён адбыў там пэўны тэрмін, яму далі палёгку, паколькі ён не быў заўважаны ў нейкіх сур’ёзных баявых дзеяннях, і дазволілі пасяліцца ў любым горадзе Сібіры за Уралам. А паколькі яго ўжо даўно вабіў Байкал, то ён паехаў у Іркуцк і ўступіў там у Рускае геаграфічнае таварыства і стаў у гэтым таварыстве адным з актыўных навукоўцаў: ён прысвяціў Байкалу і наваколлю 97 навуковых прац. Яму, дарэчы, належыць першая дакладная мапа Байкала, бо да яго Байкал малявалі хто як: хто як яйка, хто як агурок, хто яшчэ неяк, - а ён зрабіў дакладную мапу.
Чэрскі стаў вельмі знакамітым чалавекам у Прыбайкаллі, вядомым навукоўцам, геолагам, географам. У яго было вельмі шмат цікавых навуковых вандровак, даследаванняў. Потым царскі ўрад нават амніставаў яго і дазволіў пасяліцца ў Санкт-Пецярбургу. Яму далі званне прафесара і пасаду выкладчыка. Дарэчы, потым ён яшчэ прыехаў на сваю радзіму ў Беларусь, праехаўся па Віцебшчыне, сустрэўся са сваёй сястрой Міхалінай, якая засталася там. А калі ён быў яшчэ ў Іркуцку, у адным са сваіх лістоў да яе ён пісаў, што, маўляў, я тут ужо зусім абрусеў - забыў сваю родную беларускую мову.
Нейкі час Чэрскі выкладаў у Санкт-Пецярбургу, але гэта было яму не дужа цікава, і яму захацелася зноў паехаць у нейкую вандроўку. Калі першыя свае вандроўкі па Іркуцкай вобласці ён рабіў за свой кошт, то цяпер царскі ўрад даў яму грант на экспедыцыю, і ён паехаў вышэй, на поўнач, даследаваць Калыму. Там ён захварэў і, на жаль, у гэтай экспедыцыі і памёр. Разам з ім там была яго жонка Маўра. Яна нарадзілася ў Сібіры, у Іркуцку. Калі ён паміраў, то сказаў ёй, маўляў, мы патрацілі не ўсе грошы, што нам царскі ўрад выдаў на экспедыцыю, дык самае галоўнае - трэба абавязкова зрабіць справаздачу і здаць лішнія грошы, што засталіся. Паміраў - а клапаціўся пра тое, каб грошы вярнуць: беларус, што зробіш - дужа чэсны!
Жонка яго экспедыцыю завяршыла, справаздачу зрабіла, а потым паехала на гістарычную радзіму свайго мужа - на Віцебшчыну.
дом дзе жыла жонка чэрскага
Дом у Віцебску, дзе Маўра Чэрская пасялілася і жыла пэўны час

Дарэчы, яна потым сустрэла рэвалюцыю ўжо тут, на Віцебшчыне. Ёсць звесткі, што яе нават хацелі раскулачыць, бо ёй далі трошкі зямлі, хоць і мала, але бальшавікі палічылі, што, можа, яна занадта заможная жанчына. Ёсць захаваны ліст, дзе яна пісала ў Віцебскі саўнаркам і тлумачыла, што яна жонка выбітанага навукоўца, які прысвяціў усё сваё жыццё навуковым даследаванням, што дзякуючы яму шмат чаго зроблена, і што ўрад даў ёй на ўтрыманне пэўны надзел зямлі, але з гэтай зямлі толкам не было ніякага прыбытку. Але ўсё роўна яе спрабавалі раскулачыць, і потым яна сама ўсё кінула і з’ехала жыць у Растоў, дзе потым і памерла.
Ян Чэрскі ў Іркуцку і Іркуцкай вобласці лічыцца адным з найбольш вядомых і паважаных навукоўцаў. У Іркуцку ёсць вуліца Чэрскага, ёсць хрыбет Чэрскага, ёсць пік Чэрскага ў гарах Хамар-Дабан, ёсць гара Чэрскага, ёсць так званы камень Чэрскага, ёсць пасёлак Чэрскі на поўначы недалёка ад таго месца, дзе ён загінуў, - то бок гэта даволі выбітная асоба. Але калі ў Іркуцку і Іркуцкай вобласці гэтае імя шырока вядомае, то ў Беларусі яго, хоць і ведаюць, безумоўна, у колах навукоўцаў, але простым жыхарам яно амаль незнаёмае.
Таму ў мяне з’явілася такая прапанова. Дом, дзе жыла Маўра Чэрская, мае гістарычную каштоўнасць. Цяпер у гэтым доме знаходзіцца нейкая рэлігійная абшчына. Але я думаю, што можна ім даць замест гэтага дома любы іншы, і яны не будуць супраць, а гэты гістарычны дом зрабіць як музей - не толькі самога Чэрскага, але і тых беларусаў, якія трапілі ў Сібір: той жа Мікола Віткоўскі - знакаміты беларус, які таксама ўдзельнічаў у паўстанні Кастуся Каліноўскага, потым быў сасланы ў Сібір і таксама там шмат даследаванняў зрабіў, Бенедзікт Дыбоўскі, які нарадзіўся пад Мінскам, і гэтак далей. То бок можна зрабіць такі музей выбітных беларусаў, якія трапілі ў Сібір і сталі знакамітымі навукоўцамі, а насупраць гэтага музея паставіць помнік Яну Чэрскаму. Там ёсць месца, ёсць магчымасць для гэтага - я там быў і бачыў гэта.
У нас была сустрэча з творчай інтэлегенцыяй Віцебска, у тым ліку ў ёй удзельнічалі старшыня Віцебскай абласной арганізацыі Беларускага саюза мастакоў Святлана Баранкоўская, лідар аднаго з маладзёвых аб’яднанняў Віталь Броўка, гісторык, навуковы даследчык Валер Шышанаў, які якраз пісаў пра віцебскі перыяд жыцця Маўры Чэрскай, і шмат іншых людзей. І калі я агучыў сваю ідэю, то ўсе ўспрынялі яе як вельмі слушную і патрэбную. Бо сапраўды Чэрскі знакаміты чалавек, і мы павінныя такім чынам падкрэсліць, што памятаем пра яго.
Акрамя таго, у межах Другога фестываля мастацтваў беларусаў свету ў Мінскай ратушы адбылася нарада Кансультатыўнага савету па справах дыяспары, які ўзначальваў Міністр культуры Барыс Святлоў. Я на гэтай нарадзе агучыў гэтую прапанову, сказаў, што гэта было б вельмі добра і карысна для нас, беларусаў. Для Іркуцка гэта таксама была б выдатная рэч, таму што тады б мы маглі казаць, што вось, бачыце, беларусы памятаюць, што яны суродзічы Яна Чэрскага, яны паставілі яму помнік. Бо ёсць такі момант, што Ян Чэрскі быў каталіком, і іркуцкія палякі яшчэ з савецкіх часоў “прыпісалі” яго да палякаў, як гэта звычайна робіцца. Таму гэта было б такім акцэнтам, што ўсё ж Ян Чэрскі - беларус. Ён сам сябе лічыў беларусам, літвінам сябе называў і пра мову беларускую выказваўся. Мы там ужо правялі пэўную працу, напрыклад, выступалі ў прэсе, але ўсё роўна была б вялікая справа, калі б мы зрабілі тут помнік.
Міністр культуры на гэтую маю прапанову адазваўся вельмі станоўча і палічыў яе вельмі цікавай. На жаль, падчас Кансультатыўнага савету, калі нас, прадстаўнікоў беларускіх дыяспар, папрасілі выказаць свае прапановы, то ніякіх істотных прапановаў амаль не было агучана. Дык вось, маёй першай прапановай было ініцыяваць стварэнне помніка Яну Чэрскаму ў Віцебску. А другая прапанова, якую я агучыў, была хутчэй прызывам, скіраваным да ўсіх, каб тыя, у каго ёсць нейкія звесткі, матэрыялы пра выбітных беларусаў Прыбайкалля, або хто мае знаёмых-навукоўцаў, якія займаліся ў якой-небудзь ступені гэтай тэмай, падзяліліся гэтымі звесткамі. Рэч у тым, што паколькі я цяпер маю пэўны вольны час, то спадзяюся больш займацца навуковымі даследаваннямі прысутнасці беларусаў у Прыбайкаллі. Ёсць шмат выбітных беларусаў, шмат што беларусамі зроблена ў плане развіцця Іркуцкай вобласці, але пра гэта мала матэрыялу. Тыя самыя, напрыклад, Язэп Лёсік, Алесь Гарун былі сасланыя туды і гэтак далей. То бок ёсць нейкія матэрыялы, але іх трэба сабраць у адзін густоўны зборнік, які быў бы прысвечаны беларусам Прыбайкалля. Гэты зборнік можна было б надрукаваць таксама і ў Іркуцку на рускай мове, каб мясцовыя жыхары ведалі пра беларусаў, што там жылі і працавалі. Калі б такі матэрыял быў выдадзены, то яго можна было б накіраваць у бібліятэкі, і гэта была б ужо значная справа для таго, каб падняць гонар за беларусаў, якія калісьці апынуліся ў Сібіры.
 

Алег Рудакоў пра ўдзел у Другім фестывалі мастацтваў беларусаў свету
Згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчын
backauszczyna
У панядзелак 16 верасня на сядзібу Згуртавання беларусаў свету “Бацькаўшчына” завітаў Алег Рудакоў, бадай, самы вядомы беларус Прыбайкалля, заснавальнік Іркуцкага таварыства беларускай культуры імя Яна Чэрскага. Разам з Воляй Галанавай, кіраўнічкай ансамбля аўтэнтычнага спеву “Крывічы”, яны, сябры Вялікай Рады Згуртавання, прыехалі ў Мінск, каб паўдзельнічаць у Другім фестывалі мастацтваў беларусаў свету, што праходзіў 12-14 верасня. Усяго на гэты фестываль, які ладзіла Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь, з’ехаліся каля 250 ўдзельнікаў з 18 краінаў свету. Госці з Іркуцка пераадолелі 6000 кіламетраў, каб прадставіць на свяце старадаўнія беларускія песні, дагэтуль захаваныя нашчадкамі колішніх перасяленцаў, што з’ехалі ў Сібір больш за стагоддзе таму. Аднак эмоцыі ад фестывалю засталіся неадназначныя: былі і пазітыўныя, і негатыўныя моманты. Алег Рудакоў падзяліўся сваімі ўражаннямі ад прыезду сюды.
Алена Макоўская Алег Рудакоў і Ніна Шыдлоўская
Далей...

Не стала Генадзя Бураўкіна...
Згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчын
backauszczyna
Сёння раніцай, у 7:30, памёр паэт Генадзь Бураўкін. Апошнія месяцы ён змагаўся з анкалагічным захворваннем. Генадзю Мікалаевічу было 77 гадоў. Ён памёр у сваёй кватэры.
бураўкін
Пра месца развітання і пахаванне будзе вядома пазней, паведаміла «НН» кіраўнік ЗБС «Бацькаўшчына» Алена Макоўская.

Генадзь Бураўкін нарадзіўся 28 верасня 1936 года ў вёсцы Шуляціна Расонскага раёна.
Скончыў аддзяленне журналістыкі філфака БДУ (1959). Працаваў у часопісе «Камуніст Беларусі», у газеце «Літаратура і Мастацтва», быў карэспандэнтам «Правды» па Беларусі, галоўным рэдактарам часопіса «Маладосць», дзе друкаваў творы Васіля Быкава і Уладзіміра Караткевіча, а таксама кнігу Алеся Адамовіча, Янкі Брыля і Уладзіміра Калесніка «Я з вогненнай вёскі».
З'яўляўся старшынёй Дзяржтэлерадыё БССР (1978—1990), аднак за падтрымку дэмакратычных сіл і прадстаўленне эфіру лідарам БНФ быў вызвалены ад пасады і накіраваны на дыпламатычную працу.
У 1990 атрымаў прызначэнне пастаяннага прадстаўніка Рэспублікі Беларусь пры ААН, моцна паспрыяў збліжэнню беларускай эміграцыі і метраполіі.
У 1993 г. звярнуўся да старшыні ВС Рэспублікі Беларусь з просьбай аб вызваленні ад гэтай пасады. Пасля вяртання, у 1994—1995, быў намеснікам міністра культуры і друку.
Першыя свае вершы ён надрукаваў у полацкай абласной газеце ў 1952. Пазней выйшлі яго кнігі «Майская просінь» (1960), «З любоўю і нянавісцю зямною» (1963), «Дыханне» (1966), «Жніво» (1971), «Выток» (1974), «Варта вернасці» (1978), «Гняздо для птушкі радасці» (1986). Аўтар зборнікаў паэзіі «Узмах крыла» (1995), «Паміж зоркай і свечкай» (2000), кніга «Выбранае» (1998).
Генадзь Бураўкін быў сябрам Рады МГА "ЗБС "Бацькаўшчына", Рады Саюза беларускіх пісьменнікаў, сябрам Беларускага ПЭН-цэнтру.
Генадзь Мікалаевіч — аўтар многіх кніг паэзіі, песні на словы ягоных вершаў спявае не адно пакаленне беларусаў, а пад «Калыханку» Бураўкіна маленькія беларусы засынаюць ужо больш за дваццаць гадоў.
Паводле "Нашай Нівы"

Управа МГА "ЗБС "Бацькаўшчына" выказвае глыбокія спачуванні родным і блізкім Генадзя Бураўкіна, а таксама ўсім тым, хто ведаў і шанаваў яго. Вечная яму памяць!
 

Выйшаў сакавіцкі нумар бюлетэня “Беларусы ў свеце”
Згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчын
backauszczyna
biuleten_03_2014Адкрывае нумар рэпартаж аб тым, як Беларуска-Эстонскае Згуртаванне адзначала сваё 25-годдзе. 25 сакавіка беларусы ва ўсім свеце святкавалі Дзень Волі. Пра тое, якія мерапрыемствы з гэтай нагоды ладзілі ў замежжы, таксама чытайце ў бюлетэні. Акрамя таго, вы знойдзеце ў ім шэраг іншых навінаў з беларускага жыцця за мяжой і не толькі.
У нумары змешчаныя віншаванні сябрам Вялікай Рады і памятны каляндар на красавік.

Выйшаў новы нумар бюлетэня “Беларусы ў свеце”
Згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчын
backauszczyna
У бюлетэні чытайце пра тое, як Латвійскае таварыства беларускай культуры “Сьвітанак” адсвяткавала сваё 25-годдзе, а таксама гутарку з гісторыкам Алегам Латышонкам. У нумары вы знойдзеце багата навінаў з жыцця беларускага замежжа, каляндар памятных дат на люты 2014 года, а таксама віншаванні сябрам Вялікай Рады Згуртавання.

Беларуская і латышская мовы загучалі разам на юбілеі "Сьвітанка"
Згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчын
backauszczyna
Урачыстае святкаванне 25-годдзя Латвійскага таварыства беларускай культуры “Сьвітанак” адбылося ў Рызе 11 студзеня. Сам юбілей быў 27 лістапада 2013 г., і спачатку ўрачыстасць мелася адбыцца ў лістападзе. Тады ж планавалі свой прыезд з Беларусі ў Рыгу намеснік старшыні Рады “Бацькаўшчыны” Барыс Стук і вядомы беларускі бард Зміцер Вайцюшкевіч. Аднак літаральна напярэдадні здарылася трагедыя: у адным з гандлёвых цэнтраў Рыгі абрынуўся дах, загінула шмат людзей. Натуральна, у краіне была абвешчаная жалоба, і святочнае мерапрыемства адклалі на пазнейшы час.

Зала ў культурна-мастацкім цэнтры “Рытумс”, дзе праходзіла мерапрыемства, сабрала і дзяцей, і дарослых самых розных узростаў. Вітанні, віншаванні, прамовы на адрас “Сьвітанка” гучалі на беларускай і латышскай мовах.

Беларуская дзяржава была прадстаўленая загадчыкам консульскага аддзела беларускага пасольства Андрэем Кажаном, які выступіў першым і сказаў шмат цёплых словаў на адрас “Сьвітанка”. Ён зачытаў віншавальны ліст ад Надзвычайнага і Паўнамоцнага пасла Рэспублікі Беларусь у Латвіі сп. Марыны Далгаполавай. Павіншаваў сьвітанкаўцаў і Улад Рэдзькін, кіраўнік Беларускага інфармацыйнага цэнтра ў Рызе.
Латышская дзяржава таксама не засталася ў баку ад святочнай падзеі - ліст з віншаваннямі таварыству даслаў прэзідэнт Латвіі Андрыс Берзіньш. У лісце ён асабліва адзначыў унёсак "Сьвітанка" ў дыялог латвійскай і беларускай культур. На святочным мерапрыемстве з вітаннем выступіла старшы рэферэнт аддзела грамадскай інтэграцыі ад Міністэрства культуры Латвіі Лінда Наўдышэ. Яна зачытала віншаванне ад Міністэрства культуры, а таксама ўзнагародзіла граматамі за значны ўнёсак у развіццё таварыства Ганну Іванэ – дырэктара Рыжскай беларускай школы імя Я. Купалы - і Наталлю Цімаховіч, найстарэйшага сябра «Сьвітанка» (ёй 87 гадоў), доктара фізіка-матэматычных навук, астрафізіка.


Наталля Пятроўна Цімаховіч атрымлівае Ганаровую грамату Міністэрства культуры Латвіі. Фота Георгія Астапковіча

Чытаць увесь артыкул

Выйшла “Чытанка для маленькіх” з каляровымі малюнкамі
Згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчын
backauszczyna
Каляды, Новы год, ізноў Каляды - святы ідуць адно за адным. А днямі адбылася яшчэ адна падзея, якую таксама можна лічыць сапраўдным святам: падсерыя “Каляровы ровар”, што выходзіць у бібліятэцы Саюза беларускіх пісьменнікаў “Кнігарня пісьменніка”, папоўнілася новай цудоўнай кнігай - “Чытанкай для маленькіх”. Яе змест склалі творы з першай часткі “Чытанкі для дзіцячага садка”, укладзенай Вінцуком Вячоркам і Пятром Садоўскім, якая выходзіла ў 2008 годзе і многім палюбілася.

Новае выданне выйшла ў выдавецтве “Кнігазбор” на замову МГА “ЗБС “Бацькаўшчына”.

чытанка_вокладка

“Чытанка для маленькіх” - гэта выдатны падарунак для тых, у каго маленькія дзеці. Кніга змяшчае вершы і казкі, калыханкі і гульневыя прыпеўкі для дзетак да трох гадоў. Творы ў чытанцы сабраныя як народныя, так і аўтарскія.

Дзеткі могуць смела гартаць гэтую кніжку, бо яна ў цвёрдай вокладцы, а старонкі надрукаваныя на шчыльнай паперы. А гартаць яе яны будуць з сапраўдным задавальненнем, будзьце пэўныя! Рэч у тым, што выданне аздобленае прыгожымі і яркімі малюнкамі мастачкі Святланы Каньковай-Дударэнка, выкананымі адмыслова для гэтай кнігі.

15

У хуткім часе “Чытанку для маленькіх” можна будзе набыць у кнігарнях Мінска і іншых гарадоў Беларусі.

 

Выйшаў снежаньскі нумар бюлетэня "Беларусы ў свеце"
Згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчын
backauszczyna
У бюлетэні чытайце пра тое, як Зуртаванне беларусаў Канады адзначыла сваё 65-годдзе, а таксама гутарку са старшынёй ЗБК Валянцінай Шаўчэнка. У нумары змешчаны цікавы аповед Радзіма Гаўрылавіча Гарэцкага, які з нагоды 85-годдзя падзяліўся з намі сваімі ўспамінамі і думкамі. У гэтым месяцы выйшла кніга Радзіма Гаўрылавіча “Жыццёвы меланж” - пра яе чытайце на апошняй паласе бюлетэня.
Акрамя таго, у нумары вы знойдзеце шэраг іншых навінаў з жыцця беларускага замежжа,  каляндар памятных дат на студзень 2014 года, віншаванні са святамі сябрам Вялікай Рады і ўсім чытачам бюлетэня.
biuleten_12_2013

“Жыццёвы меланж” Радзіма Гарэцкага
Згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчын
backauszczyna
Перапляценне лёсаў і падзеяў, убачанае праз прызму сваіх адчуванняў - гэта жыццёвы меланж выбітнага Беларуса – Радзіма Гарэцкага. І гэтым ён дзеліцца з усімі намі ў кнізе нарысаў, эсэ, мініяцюр-назіранняў ды лірычных зацемак, якая пабачыла свет літаральна гэтымі днямі ў выдавецтве “Кнігазбор” па замове МГА “Згуртаванне беларусаў свету “Бацькаўшчына”.

Гарэцкі_Жыццёвы-меланж_вокладка1

“Жыццёвы меланж” - чаму аўтар абраў такую назву для сваёй кнігі? Адказ мы знойдзем у яго прадмове. Як вядома, Радзім Гаўрылавіч Гарэцкі - не толькі беларускі грамадскі дзеяч, але і слынны беларускі геолаг, акадэмік НАН Беларусі, які вельмі любіць сваю прафесію. Таму нядзіўна, што для вызначэння жанраў сваіх твораў ён пазычыў паняцце з гэтай цікавай навукі - геалогіі. Там меланж абазначае геалагічнае цела, складзенае з разнастайных парод, якое мае досыць цікавую структуру і спалучае самыя розныя колеры. Такі меланж утвараецца пры стрэсавых з’явах, напрыклад, калі адзін вялікі блок зямной кары насоўваецца на іншы. Але гэта - меланж геалагічны, а жыццёвы меланж - гэта адлюстраванне ўсяго, што было важным у жыцці, што знайшло свой адбітак у нашай памяці.

Далей...

?

Log in